Gönül nerede güzel?

Aslında insan yakınındakine uzak uzağındakilere yakındır. Kim demiş gözden uzak olan gönülden ırak olur diye. Katılmıyorum. 

Gönül zaten göremediğini sevmez mi? 

Dokunamadığını. Sarılamadığını. 

Sürekli yanında olanı mı sever sanki. Hayır. Ne kadar uzak olan. Ne kadar imkansız olan varsa gönül oradadır. Bir sürü dağlar, kırlar, ovalar varken gidip en ücra, soğuk, karanlık yerlerde açan çiçek olmakta üzerimize yoktur bizim.

Zamanla düzelir sandığımız her şey zamanında yenik düştü.

 Belkide hata bizdeydi. 

Oluruna bırakmayı deneseydik biraz bir oluru bulunacaktı belki. 

O zaman  bizde  sürekli rakı içmek zorunda kalmazdık. 

Büyüklük sürekli bizde mi kalacak?

Sevgi

Sevmek mi sevilmek mi diye düşünür ve arada kalırsınız. Bir türlü hangisi daha güzeldir karar veremezsiniz. Seversiniz mutlu olursunuz sevilirsiniz mutlu olursunuz 

Seversiniz, karşıdakinden emin olmazsınız. Sevilirsiniz, kendi sevginizi sorgularsınız. Öyle değil midir hep? Seversiniz o sizi sevmez. Sizi severler ama siz onu sevmezsiniz. Gönül ise hep onu sevmeyene gitmek ister. Değer vereni sevmeyi bileni her zaman elinin tersiyle iter. Kalp ona acı çektireni ister. Kalp onu isteyemeni ister. 

Oysa en güzeliii... 

Sevdiğiniz kişi tarafından sevilmektir. 

Çünkü sevgi en çok değerini bilene yakışır.

Bir gece yarısı şiir

Bir Gece yarısı vazgeçtim seni sevmekten 

Saat böyle tam dört civarı

Koyu mavi bir gökyüzü, bulutlar var seyrekler

Hafif bir duman vuruyor yüzüme inceden 

Sigaram sönmüş küllükte dalınca ben maviye

Zaman bu işte durdurulmaz  sığmaz avuçlarına

Bir acı var sanki tablada bekleyen küllerde 

Artık dönme vakti geldi, gerçek hayata 

Hep derler neden hemen çok seversin sen

Ne yapalım? Sevgisizliği bilmezdim ki ben. 

Sanırdım hep benim sevdiğimde beni sevecek 

Nerden bilirsinki en sevdiklerin seni öldürecek?

Yok bir kırgınlık vazgeçtim diye bu gece 

Saat geçiyor artık döndükçe gerçeğe 

Bak bu sefer sönüyor sigaram elimde

Yaklaş. Sessiz ve sakin son veda busesine. 

Şiir Aynadaki izler

    Aynadaki İzler

Bazen susmak ister ya hanı insan 

Binlerce kelimeyi yanyana getiremez 

Bir türlü geçmek bilmez o zaman 

Çünkü bilir, konuşsada acı dinmez 

Tarifi yoktur hislerin sözlerin gözlerin

Derinden yaralayan manasız cümlelerin 

Okuyan anlamaz yazar kalemin 

Bu izler bir kağıt kesiğinden daha da derin

Duvarda belirirken aniden donuk bir yüz 

Yine kendimi görüyorum tüm aynalarda 

Öylece bakarken aynadaki siyaha 

Hayat böyle işte yaşıyorum bir ters bir düz 

Sessiz şiir

Sessiz

İçine çekiyordu  kocaman bir sessizlik 

Neden ışık yok nedir sebebi karanlığın

Dokunamamak görememek nedir bu hissizlik

Tarifi çok ama adı koyulmadı bu yalnızlığın

—

Küçük bir şımarıklımıdır benimkisi

Oyuncağı alınan bir çocugun hüznümüydü bu

Hayal miydi şimdi o buğulu camdaki silueti 

Her gelen neden yeşertmeye çalışırki umudu? 

—

Kaçıncı vakitte cemre düşer yüreklere

Hangi hikayenin dinmeyen sızıntısıdır ki bu

Beklemezsem artık o güneşi eski heveslerle

Ne bir çicek kalır geride  ne bir pencere

Şiir Papatya

Hayatta şikayet ettiğin ne varsa özlemenin

Senin için saçma gelen tüm duyguların

Boşluğa bakan iki çift gözlerin

Ve dallarından düşmek üzere olan umutların

Hepsinin kederine merhaba

Kederin kaderine keder olduğunda 

Tüm umutların pencerenden uzaklaştığında

Güneş artık doğmuyormuş gibi sandığında 

Aslında yanı başında birsürü yapraklı papatya 

Defalarca sorarsın çiceğe seviyor, sevmiyor

Bir bakmışsın ilerlemeyen zaman yıl olmuş

Kaç kez sordun? Gelecek, geliyor, gelmiyor

Ne yazık, hasretlerin hepsi sevgilerini boğmuş 

Beklemek zaman alır, zaman ise sabır 

Kaç yaprak koparmak gerek bir sevgi uğruna 

Bir papatyayla öğretildi sevgi asırlardır 

Artık bu merhaba kederine değil umuduna 

Şiir

   Renksiz 

Aslında anlatacağım şeyler çok basit 

Sıradan günlük yaşam tarzları 

Birsürü tanınmaz yüz, hepsi bir lakait 

Kafam almıyor benim bu insanları 

Yaşamak güzel şey doruklarında hissettiğinde 

Karanlık yolda sokak lambasıyla dans etmek gibi

Ellerine yağmur damlaları düştüğünde 

Islanmak isterken sürekli şemsiye taşımak gibi

Düşünceler düşünceler renksiz düşünceler 

Yağmurdan sonra çıkmak istemeyen gökkuşağı gibi

Bitip tükenmezki şu saçma heceler 

O gerçek bir yağmur değil, gözyaşının taneleri