Aslında insan yakınındakine uzak uzağındakilere yakındır. Kim demiş gözden uzak olan gönülden ırak olur diye. Katılmıyorum.
Gönül zaten göremediğini sevmez mi?
Dokunamadığını. Sarılamadığını.
Sürekli yanında olanı mı sever sanki. Hayır. Ne kadar uzak olan. Ne kadar imkansız olan varsa gönül oradadır. Bir sürü dağlar, kırlar, ovalar varken gidip en ücra, soğuk, karanlık yerlerde açan çiçek olmakta üzerimize yoktur bizim.
Zamanla düzelir sandığımız her şey zamanında yenik düştü.
Belkide hata bizdeydi.
Oluruna bırakmayı deneseydik biraz bir oluru bulunacaktı belki.
O zaman bizde sürekli rakı içmek zorunda kalmazdık.
Büyüklük sürekli bizde mi kalacak?
2 yorum:
Vay be tercüman oldun 👏🏻👏🏻
Bravo
Yorum Gönder